Thursday, October 23, 2014

"Leter me heshtje"; S.Vinci



 


-Letrat jane gjithmone kaq intime saqe eshte e veshtire te kuptosh se per cfare flasin vertet.

Do te doja te te shkruaja nje leter te gjate qe te te bente shoqeri per shume dite , nje leter qe ta hapesh dhe ta mbyllesh si nje melodi  e te vazhdoje te tingelloje gjate. Dhe cdo here ne nje menyre te ndryshme. Do te jene brenda ditet dhe netet qe kemi kaluar bashke, te gjitha vendet ne te cilat kemi qene, emocionet qe kam ndjere. Njesoj sikur te isha duke te folur, por pa te thene asgje me saktesi. Nuk kam frike se ti mund te humbasesh brenda. Dua te kujtoj. E te ndihmoj ty te hysh brenda kujtimeve qe te behen edhe te tuat. Qe te te mbeshtjellin dhe te te ngrohin ne zjarrin e tyre.

[…]

Asnje fjale.
Qendroj ne heshtje. I ngjan nje lutjeje, por brenda fjalet vazhdojne te luftojne , te ngaterrohen, te mbivendosen. … kane mbetur vetem fjalet qe nuk ti thashe . Fjale qe vazhdojne te qendrojne mbi mua , levizin te ngurta , bejne zhurme. Te gjitha gjerat qe nuk te thashe , e ato qe ti s’me the mua. Nje peshe qe me shtyp si mal trasportuar mbi shpine.

Veshtroj jashte dritares dhe shoh linja blu dhe te bardha pertej xhamit .Arrij te kujtoj vetem sekuenca , fragmente endrrash, si copeza filmash te vjeter , te restauruar e ngjitur bashke pa asnje lidhje. Do te jete ndoshta sepse kur je vetem, mendimet ndjehen te lira te te pushtojne, te detyrojne te mendosh edhe kur nuk do kishe deshire. Vrapojne te gjithe bashke, te hidhen persiper, kerkojne te te  kapercejne.

[…]

Heshtje .

Te shkruash pa fjale. Varet nga sintaksa ndoshta. Te gjesh menyre qe fjalet te marrin role te ndryshme, qe te pershtaten  me nje force te re. A e ke menduar ndonjehere? Personat me te cilet arrin te qendrosh ne heshtje jane te pakte. Njerezit mendojne se te qendrosh bashke do te thote te flasesh e keshtu fjalet kthehen ne panik, siklet, boshlleqet jane momente per t’u mbushur. Te qendrosh ne heshtje ne fakt eshte plotesi, do te thote te ndash thelbesoren. Lumturia eshte e pashpjegueshme , eshte si nje uje i qete qe ngjitet brenda, duke levizur ngadale, me nje ritem te ngjashem me rrahjet e zemres. Kam ndjere dicka te ngjashme me kete, bashke me ty.

Kam shkruar shume letra. I kam shkruar ne kohe te ndryshme, ne gjuhe te ndryshme . Kam shkruar me dore, me makine , me kompjuter. Kete here dua te provoj te te shkruaj me heshtje . 

 […]

Sot syte e mi alternohen plot dhe bosh. Plot dhe bosh si te gjitha hapesirat e hapura te trupit tim …. Kam qene kaq: e mbushur . Me Ty. Mendja e pushtuar nga imazhe qe te perkasin.
Dhe ka nje univers te tere fjalesh qe nuk njoh, persa te perket.  I kerkoj si neper perralla qe kerkohen gjurmet e princeshes se humbur. Do te jene ndoshta therrime buke qe shkelqejne ne drite te henes. Nje kepuce kristali, ose  nje kapele konfuze ne pluhur.

[…]

Vazhdoj te shkruaj. Pasditja ... shkrihet nen dallget e fundit te diellit. Rrjedh mbi kokat e shtepive, mbi deget e pemeve, mbi te gjitha gjerat. Eshte e kalter dhe portokalli dhe erresohet me shpejtesi. Ka nje shkretetire ne fjalet e tua, ndonjehere, qe nuk jam ne gjendje te pershkoj. Thua se je i qete me zerin e kujt ka rreshtur se beri pyetje. Je i lodhur. Por une te kam njohur plot jete, thyes,te apasionuar, lirik e te gjalle. Te doja keshtu e ndoshta nuk ishe ti..

[…]

Do te vish ndonjehere ne kete dhome bosh? Nuk e di. Vazhdoj te shkruaj letra, te mbledh fraza. Rendojne ,e di? E me ngaterrojne . Drita perkulet mbi tavoline, filxhani i cajit nxjerr avull prane parakrahut tim. Pasdite te tera me doren shtrenguar pas stililapsit ose me gishtat qe godasin mbi tastiere. Perreth meje copa letrash me fraza te shenuara e me pas te shkruara mbi kete ekran te ftohte per ti kthyer ne te verteta. Dhe kujtimet qe si miq te pritur vijne te trokasin ne dere perpara se te shfaqen.

Kujtime.

[…]

Nata thellohet ne te zeze. Jashte dritares nuk arrij te shquaj me asgje. Edhe dritat e rrugeve jane fikur. Eshte gjysma e dyte e nates, ajo me e erreta, ajo qe  me frikeson me teper. Eshte tani qe kujtimet behen me te mprehta . Tani ndjej lodhjen te me ngjitet neper duar dhe ne frazat qe shkruaj. Letra ime plaket papritur, zeri behet i holle, si peshperime e trembur. Sjell ne jete dite e nete, vende dhe gjera. Ndihem praktikante. Magjistare e vogel qe kerkon te perputhe ze dhe kohe e dyshon qe kjo eshte vertete e rrezikshme , por vazhdon ta beje. Nuk i dorezohet frikes dhe as gjumit.

Dua te te them gjithcka.

Ta mendoj gjithcka dhe te t’a shkruaj. Te te them te gjitha gjerat qe nuk te thashe ti bej te tingellojne dhe te zgjas ate tingull te rregjuar e shtremberuar, ta palos ne nje lloj muzike.

Dua te te them gjithcka.

Fytyra jote , duart e tua gjerat qe ke lene  mblidhen mbi mua , me veshin. Dhe sipas stineve , sipas veshtrimit, veshjet ndryshojne dhe dhuratat e tua te brishta trasformohen ne rroba mbreterore si princeshe perrallash , ose  lecka te konsumuara endacakesh.
Fjalet nuk arrijne aty ku duhet. Fjalet shperbehen nen gishta, jane thonj te brishte per tu limuar dhe shkelqyer.


Me mungon koha . Kjo nate po mbaron dhe gjumi do te me marre .
Nese do te isha akoma e afte , sic isha kur kam qene e vogel, te beja heshtjen te kendonte , tani mund te mbyllja syte te ngrija pak gishtat ne ajer e te beja objektet te leviznin. Sikur te isha ende e afte.
Arkitektura e kesaj letre po shperbehet , e sheh. Bie copash , peshtjellohet. Ose ndoshta , fjalet e shkruara , kondensohen rreth nje berthame sipas nje konfigurimi te pamundur per tu planifikuar.
Ka heshtje ne dhomen time . Ajo lloj heshtje qe mund te ndjesh vetem naten. Gjethet e meshtekenave  qe feshferijne duken si  monedha qe dikush tund  brenda dores se mbyllur.
Kam shkruar tere diten dhe tere naten. Me ka marre kohe kjo leter. Duket sikur bota te jete zhdukur. Ne shtepi nuk eshte asnje.

Kam  shkrime te tuat ngado.
Te shkruara me laps , te tjera te shkruar me stilolaps , me boje me ngjyre ose te zeze; te tjera akoma , ishin shkruar me gjeste qe nuk mund te lexohen mbi leter, gjeste qe kujtoj vetem une .

Faleminderit.

Edhe per te gjithe trishtimin qe me ke futur brenda.
Kishte kaluar shume kohe nga hera e fundit qe dikush me kishte prekur kaq fort.
Me duket njesoj sikur te isha duke u shperbere .
Ne heshtje. 

 





Simona Vinci; "Leter me heshtje" (Ne te gjitha kuptimet si Dashuria)
Pershtatur nga italishtja


Tuesday, October 14, 2014



"Shkoj ne vetmite e mia,
nga vetmite e mia vij,
sepse per te qendruar me veten
me mjaftojne mendimet e mia"